Nie możesz po prostu przyjść i przejść Szlak Inków

Nie. Klasyczny Szlak Inków można przejść wyłącznie z licencjonowanym operatorem, w towarzystwie zarejestrowanego przewodnika i zespołu tragarzy, na podstawie rządowego zezwolenia wystawionego na Twoje nazwisko. Samodzielne lub solo wędrówki klasycznym szlakiem są niedozwolone. Dlatego każda wyprawa klasycznym Szlakiem Inków to zarezerwowany, zorganizowany pakiet, a nie coś, co załatwisz na starcie.

Na klasyczny, czterodniowy szlak w szczycie pory suchej rezerwację należy zrobić z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem – często pięć, sześć, a czasem więcej na najbardziej oblegane terminy. Wydawanych jest tylko około 500 zezwoleń dziennie (wliczając przewodników i tragarzy), są one przypisane do Twojego paszportu, a gdy dany dzień się wyprzeda, nie ma listy rezerwowej ani możliwości kupna na ostatnią chwilę.

Tak – klasyczny Szlak Inków zamykany jest co roku w lutym na czas prac konserwacyjnych, więc w tym miesiącu nie odbywają się żadne wyprawy klasycznym szlakiem. Samo Machu Picchu pozostaje w lutym otwarte – można tam dotrzeć pociągiem i w ramach jednodniowej wycieczki, a alternatywne trasy, jak szlak Salkantay, działają normalnie. Klasyczny szlak jest jednak zamknięty przez cały miesiąc.

Masz dobre alternatywy. Krótszy, dwudniowy Szlak Inków prowadzi przez ostatni, malowniczy odcinek do Bramy Słońca i łatwiej go zdobyć; szlak Salkantay to dłuższa, wyższa i równie zapierająca dech w piersiach trasa, która nie wymaga systemu zezwoleń klasycznego szlaku; a do Machu Picchu zawsze możesz dotrzeć pociągiem i z przewodnikiem w ramach jednodniowej wycieczki. Wielu podróżnych ostatecznie wybiera jedną z tych opcji i jest zachwyconych.

To wymagająca, kilkudniowa wędrówka na dużych wysokościach. Trasa wspina się na przełęcze powyżej 4000 m n.p.m. – słynnym punktem kulminacyjnym jest Przełęcz Martwej Kobiety – z długimi dniami marszu po kamiennych ścieżkach i schodach. Kondycja i aklimatyzacja są o wiele ważniejsze niż umiejętności techniczne; większość osób spędza kilka dni w Cusco przed wyruszeniem, aby przyzwyczaić się do wysokości.

Zdecydowanie zalecane. Szlak osiąga wysokości, na których rozrzedzone powietrze daje się we znaki prawie każdemu, dlatego większość wędrowców przybywa do Cusco (samo położonego na dużej wysokości) dwa–trzy dni wcześniej, aby się zaaklimatyzować przed startem. Wbudowanie tego buforu, odpowiednie nawodnienie i spokojne pierwsze dni robią ogromną różnicę w odbiorze całej wędrówki.